Tunnelvisie

Soms, heel soms komt het voor dat mensen tijdens het autorijden last hebben van tunnelvisie. Tunnelvisie is niets meer dan alleen nog maar oog hebben voor wat er  voor je gebeurt. Meestal gaat dat niet goed, en in Nederland heb je ook nog de variant Poldervisie (alleen maar de rechte weg zien en niet meer de zijstraatjes). Ik heb er zelf niet zo heel erg last van, maar toch is tunnelvisie me wel een keer overkomen, en dan gelukkig wel in een tunnel.

Ik was op weg naar Italië, en ik wou heel graag door Zwitserland heen rijden, om Zwitserland aan mijn lijstje met landen waarin ik gereden heb toe te voegen. Op die lijst staat nu al Denemarken, Duitsland, Zwitserland, Italië en natuurlijk Nederland. Maar goed, ik reed dus in Zwitserland, en natuurlijk net dat stuk dat ik de grens over ben. Als je als relatief beginnend bestuurder de grens over gaat in Zwitserland, dan kom je zo van geordend Duitsland in chaotisch Zwitserland. Kruispunten, mensen die niet weten waar ze naar toe willen, tunneltjes en gewoon de stoplichten op de snelweg.

Dat had ik allemaal relatief goed overleefd, het was lastig om mijn vader te volgen (we waren met 8 man, lastig om dat in één auto te proppen, dus dan maar met twee). Nou heb ik last van tunnelangst. Ik voel me opgesloten in een tunnel, heb vooral het idee dat ik nergens naartoe kan als er iets gebeurt en ik vertrouw de constructie niet voor de volle 100%. Nou was ik wel blij met de kleine, korte, schattige, eenrichtingsverkeerbevattende tunnels, daar heb ik veel van geleerd, vooral om rustig te blijven. Maar het feit dat er verkeer op je af kan komen in een tunnel, dat was nog wel even wennen voor me, en dan nog wel meteen zonder vangrail.

Ja, ik heb het over de altijd interessante, gevaarlijke, erg lange, saaie San Gotthard tunnel.
Ja, daar ben ik helemaal doorheen gereden, zonder brokken te maken

De Gotthard tunnel is ongeveer 16, bijna 17 kilometer lang, gaat dwars onder het San Gotthard-gebergte door en staat bekend om de lange files en de rare ongelukken die er gebeuren.

In de tunnel blijken er dus bordjes te hangen met hoeveel kilometers je nog moet rijden voor het einde van de tunnel, dus als die op 14 staat, moet je nog 2 kilometer, ongeveer. Althans, dat dacht ik, ik weet het niet meer... Het duurde bij mij bijna 10 kilometer voordat ik de bordjes had gespot, en zelfs dan ging het nog met moeite. Vaak had ik er een vrachtwagen voor zitten, maar ook regelmatig dat ze er wel waren, maar ik ze gewoon niet zag... Tunnelvisie.

Na de tunnel zijn we gestopt, en toen pas kreeg ik te horen dat de Gotthard-tunnel de tunnel is met de meeste problemen en dat het best knap was dat ik daar doorheen was gereden met mijn tunnelvrees. Het was eigenlijk wel rustig rijden, het enige wat  veranderde waren de auto's die tegemoet reden en wat super grote verkeersborden die aanduidde hoever de vrachtwagens afstand hielden (duurde ook even voordat ik doorhad dat het ging om vrachtwagens) Al met al heb ik gewoon super veel afstand gehouden met mijn voorganger en mijn hoofd koel gehouden.

Er was wel een ongeluk op de andere rijbaan gebeurt, maar wat het precies was, had ik even gemist, want de kwibus in de auto voor me remde er voor af en ik was druk bezig met het niet proberen in zijn achterbak te belanden. Oké, het klinkt nou ernstiger dan dat het was, maar meneer voor mij remde wel, ik remde gezellig mee en de persoon achter mij ook, dus er  was niks aan de had, behalve een kleine snelheidsverandering.

Ik ben trots op mijn prestatie en mijn tunnelvrees is minder en daar draait het om

Dat was het voor nu en tot de volgende blog.

Apps

Mijn cavia's zijn net bewegingssensors. Zodra je beweegt gaat het alarm af. En soms is het heel handig en leuk en soms is het heel vervelend. Vooral als het om 01:00 uur 's nachts is. Dan lig ik al een uur of wat op bed, en dan moet ik even naar de wc of wat water drinken en dan opeens: "Ik zie jou bewegen, ik wil eten!" En dan moet ik ze weer helemaal stil zien te krijgen. Nou is dat vrij simpel, ik kan gewoon een paar blaadjes witlof er extra in gooien, of ik kan moeilijk gaan doen en Mr. Lee tot stilte aaien (soms werkt dat beter dan eten).

Maar nou zijn ze niet alleen 's nachts een bewegingssensor, maar ook wel eens overdag. En soms heb ik er ook echt compleet geen zin in. En dit is dan wat ik doe: gewoon op mijn bed of in mijn love-seat zitten en spelletjes op mijn tablet spelen en vooral heel stil zitten.

Nou heb ik helaas niet allemaal van die spelletjes waar ik onbeperkt kan spelen of waar ik weinig wachttijd heb, dus dan speel ik meerdere spelletjes. Maar in sommige gevallen komt het voor dat ik overal ben uitgespeeld en dan dus nieuwe apps moet gaan installeren. Inmiddels heb ik echt een berg spelletjes die ik allemaal speel: The Tribez, My Horse, HayDay, Transport Empire, Forge of Empires,  100 doors: World of History, HorseHeaven, Plague Inc., Little Things Forever en Family Guy: Quest for Stuff. En zelfs met deze spellen raak ik uitgespeeld, dus heb ik onlangs maar nieuwe geïnstalleerd. Dus naast alle eerder genoemde spellen heb ik nu ook: Paradise Island 2, Maritime Kingdom, Godus, SimCity BuildIt, The Sims Freeplay en The Secret Society. Dus ik heb opzich genoeg te doen.

Nu het vakantie is heb ik ook alle tijd om alle spellen uit te proberen en weer zo ver te spelen dat er weinig aan is. Naast natuurlijk de natuur in duiken om gave planten te scoren en mijn determinatieskills omhoog te brengen (en ook zou het leuk zijn als mijn "basiskennislijst" wordt uitgebreid)

Vrees niet, de cavia's worden niet compleet genegeerd, ze krijgen gewoon nog genoeg aandacht en eten, alleen kunnen ze ook een beetje overdrijven. Een goed baasje weet wanneer haar cavia's te veel eten (er zijn, ondanks alle extra voerrondes nog geen vetkwabjes te voelen/zien, dus ik ben nog goed bezig) en wanneer ze zeuren om aandacht of wanneer ze gewoon verveeld zijn (meestal het laatste helaas, maar even knuffelen en rond laten lopen, helpt heel goed).

Maar ondanks dat ik heel stil naast mijn computer zit, is het toch voertijd voor de beesten en staan ze nu naar de koelkast te fluiten.

De plicht roept,

Tot de volgende blog!

Superfrauchen! (Superbazinnetje!)

Al sinds ik 10 jaar ben heb ik cavia's. In die 12 jaar dat ik cavia's heb, heb ik op verschillende locaties de benodigdheden gekocht. Zo was het in het begin vooral de dierenwinkel en de supermarkt. Ook hebben we een tijdje halve hooibalen bij Stichting Cavia vandaan gehaald, wat altijd extra leuk was, omdat je dan naar het caviadorp en alle adopteerbare cavia's kon kijken (alleen kijken, niet meenemen, helaas). Al snel kwamen we erachter dat het ook mogelijk was om het via internet te bestellen. Wel handig zo, hoef je niet te slepen met halve hooibalen en kilo's zaagsel. Helaas betekende dat wel dat we niet meer zo vaak naar Stichting Cavia gingen.

Al tijden krijgen we cadeautjes bij onze internetbestellingen. Zo hebben we al eens een speelgoedje voor de hond gehad, een knaagtunnel voor een konijn, gras voor katten en knaagdieren en noem maar op. Nou laatst heb ik even mijn vakantiebestelling gedaan en daar zat wel wat leuks bij. Deze keer was het niet wat voor de huisdieren, maar voor het baasje!

Ja, inderdaad, een siliconen armbandje met de tekst: "Superfrauchen". Ik was een beetje verbaasd, want ik had niet compleet door wat het nou precies betekende. Supervrouwtje?! Ik ben geen vrouwtje! Mijn moeder keek me toen wel een beetje raar aan en zei vervolgens zoiets als: superbazinnetje. Oja, dat klopt dan weer wel. Want volgens mij houden mijn caafjes wel van mij (althans, Mr. Lee laat het merken en Macy doet er een beetje over zoals mensenmannen het doen, niet toegeven, maar wel vol blijheid de knuffels en het eten innen...)

Maar goed, ik ben super blij met deze armband, heb er welgeteld twee dagen mee rondgelopen, voordat ik er gek van werd (ik ben zo'n type van: waarom heb je armbanden nodig als je ook prachtige kettingen kan dragen? Plus, ze zitten in de weg als je aan het computeren bent of met paarden bezig bent)

Nu moet ik even voor superbaasje gaan spelen en even wat verkoelends/verfrissends in de kooi leggen van de caafjes, het is warm en iedereen heeft er last van...

Tot mijn volgende blog!

Time flies...

Zo, het is alweer een tijdje geleden dat ik wat heb geschreven hier. Nou is er best wel veel gebeurt, maar ook eigenlijk wel weer weinig... Ik heb een planningsfoutje gemaakt waardoor ik nu nog twee weken vrij ben, maar toch heb ik het behoorlijk druk met het huishouden weer een beetje op orde maken (spullen opruimen, stof weghalen enzo) en op de een of andere manier heb ik het sociaal weer super druk en daarnaast ben ik op dit moment ook nog een beetje ziekjes... Het komt vast allemaal wel weer goed.

Vaderdag was laatst. Ook voor mijn vader had ik een cadeau besteld ergens op internet. Nou was het probleem wel een beetje dat ik gisteren pas de verzendbevestiging heb gehad en dat betekend dus dat ik het cadeau vandaag of morgen in de bus kan verwachten... Vandaag zou leuk zijn, dan kan ik hem morgen aan mijn vader geven. Maar naast een cadeautje dat niet binnen was gekomen, heb ik ook nog twee mislukte taarten gebakken. Het gebeurt niet vaak dat er twee taarten mislukken, maar als het gebeurt, wordt het wel meteen een zooitje. Ik had dus een bladerdeegtaart met vanillevulling gemaakt. Nou moet de vanillevulling dus in de bladerdeegtaart gegoten worden en dan in de koelkast opstijven. Het gieten ging goed, het opstijven ging ook goed, de vulling in de taart laten zitten wat minder... er bleek een gat in de rand te zitten en daardoor stroomde alles eruit. Verder was de andere taart (nou ja, eigenlijk cake) niet gaar ondanks de "gaarproef". Helaas was die glutenvrij, en glutenvrij cakebeslag smaakt niet zo lekker... De leeggelopen vanilletaart was wel lekker, ondanks de kleine hoeveelheid vulling en ik denk dat ik hem wel opnieuw ga maken. Die andere taart was gewoon pech hebben.

Verder gaat het goed me de caafjes. Ze hebben nu weer hun favoriete hooi weer en dat laten ze blijken ook! Er moet helemaal doorheen gelopen worden en op gelegen en vooral van gegeten worden. Op dit moment wordt het hooi ernstig plat gewalst door Lee en daarbij ook opgegeten. Macy is een beetje heen en weer aan het scharrelen en doet alsof ze me kan zien (wat niet zo is, ze heeft nu staar aan twee ogen). Ik dacht laatst: Kom ik doe eens gek en geef ze wortel. Ze waren er blij mee. Erg blij. Heel erg blij, totdat ze het voor de 3e keer kregen, toen waren ze minder blij.

Mr. Lee op zijn platte hooiberg

Met Frank gaat alles ook goed. Ik weet niet of ik er al wat over geschreven had, maar ik heb Frank een nieuw kunstje geleerd: met zijn oren wapperen. Het is echt enorm schattig en hij snapte het commando in één middag! Ik ben echt enorm trots op hem. Het is alleen wel jammer dat ik ziek ben, anders had ik lekker verder kunnen clickeren met hem. Voor nu moet ik het maar even doen met dit filmpje:

Naast dat Frank en ik clickeren, zijn we ook begonnen met het werken aan de hand. Dit is voor Frank een oude bekende iets, voor mij compleet nieuw. Laatst had ik er dus les in van Harma, en daar was al wel duidelijk te zien dat Frank het snapte en netjes deed wat er gevraagd werd van hem. Ik was er wel enthousiast over. Ik had deze week graag wat met hem willen doen, maar ja, ben ziek, werkt dus niet. Verder zat mijn rug daarna ook ontzettend vast, wat mijn fysio dus weer niet leuk vond.

Maar goed, ik ga even een lekkere stomende kop thee zetten en lui voor de tv liggen (naja, tv draaien zodat ik op mijn bed voor de tv kan liggen) en lekker uitrusten, zodat ik straks weer helemaal beter ben en met Frank dingen kan gaan doen en de cavia's meer knuffelen (zonder misselijk te worden als ik ze oppak)

Tot de volgende blog!

Caviastreken

Ik lag vannacht te slapen, toen ik wakker werd gemaakt door twee hongerige dingen. Op zich is het niet zo erg, ze zijn over het algemeen na twee minuten wel weer stil, maar vannacht... het ging maar door en door en door (voor 15 minuten). Dat bracht mij op een briljant idee: Laat ik eens vertellen wat mijn caafjes allemaal hebben uitgespookt in de laatste paar jaar.

Te beginnen met Flippie, mijn eerste cavia. Hij was echt een aardige cavia. Bleef altijd netjes zitten op een theedoek, was braaf bij het knippen van de nagels en (gelukkig voor mij) was hij vrij duidelijk in signalen geven als hij moest plassen.
Nou kregen we op een gegeven moment er twee andere cavia's bij, omdat hij een beetje eenzaam was én mijn broertje en zusje mochten een cavia. Nou ging het opzich wel goed met ze bij elkaar zetten. Flippie begon zich meteen als een man te gedragen en liep op hoge poten langs de dames, alles om maar groter te lijken.
De Dames hadden er niet zo veel interesse in, dus liepen die weg van Flippie en de theedoek. Flippie liep er achter aan en dat was eigenlijk een van de grootste steken die Flippie heeft uitgehaald.

 Lelie, zij was nog al een ding. Ze had behoorlijk ronde neusgaten voor een cavia, was ontzettend eigenwijs en een beetje dominant. Buiten dat alles was ze ook een echte fashion diva: haar moest kort gedragen worden, niet lang! Ze knaagde dus ook haar eigen haar af, later die van Loena Tik en ze heeft ook wel eens besloten dat ik kort haar moest hebben.

Snuffie, gelijk gekomen met Lelie. Snuffie was eigenlijk een zachtaardige cavia. Snuffie heeft volgens mij niet echt veel rare dingen uitgehaald, ze was een beetje een vrouwelijke Flippie, maar dan wel een beetje een crime met knippen van de nagels, want die zijn donker. Ik kan echt niets bedenken wat ze heeft uitgespookt, buiten zo dik zijn dat de dierenarts dacht dat ze zwanger was. Ik moet er nog steeds om lachen als ik eraan terug denk

Saphira, mijn meisje. We hadden echt een goede band, je zou wel bijna kunnen zeggen dat we soulmates waren. Maar buiten dat we elkaar zo goed lagen, was ze ook verslaafd aan buitenspelen. Dus wat doe je dan als jonge, schattige cavia? Juist, je gaat uit jezelf de kooi uit en je terroriseert de buurt een beetje. Dat kon ze vooral goed op de momenten dat we een spannende film aan het kijken waren. Dan liep zij lekker rond, op avondpatrouille, en dus ook onder de tv door en dan schrokken wij ons rot. Maar dat is niet het enige wat ze deed, ze wees ook de koelkast aan en schreeuwde (ze doet niet aan fluiten, maar aan heel hard duidelijk maken dat er hongerige cavia's hier bestaan) om eten te krijgen. En dan stond ze in de keuken tegen mijn vader te commanderen dat hij eten moest brengen en dat deed hij ook braaf. Ik mis haar nog steeds.

Ik denk dat deze foto van Loena Tik toch wel vrij duidelijk is wat voor rare dingen ze doet. Ze was een crime met vacht bij knippen, nagels vielen mee, die waren wel donker, maar je kon het leven nog zien. Loena Tik had een puntje op haar neus en maakte geluid met drinken (een soort muziekje). Toen ze er net was, ontsnapte ze nog wel eens met Saphira, maar dat vond ze op een gegeven moment wel een beetje kinderachtig en bleef ze gewoon binnen. Toen we wat jongere cavia's kregen, ging ze altijd op het dakje van het schuilhokje liggen, zodat de jongere dingen rondjes konden rennen en uit de bocht konden vliegen, zonder haar daar bij te storen. Ze was ook best wel beleefd. Ik weet nog wel dat toen we haar net hadden, ze als een gek onder Snuffie dook, omdat ze dacht dat daar de melkbar zat. Helaas had Snuffie die niet en Snuffie vond het ook wel raar dat Loena ineens onder haar zat. Ze had het wel vrij snel afgeleerd. En volgens mij heeft Loena samen met Saphira ontdekt hoe het hek open moest.

 Puck, ja, Puck, dat ding dat nooit door haar zachte babyhaartjes heen kwam. Man, wat was ze snel. Ze rende echt overal naartoe, ze was super snel en bijna niet te vangen. De enige misdaad die Puck heeft begaan was als een kleine idioot ontzettend veel van theedoeken houden en die ook verdedigen alsof het een stuk paprika was. Op zich geen probleem mee, alleen moet je wel tegen een paar teleurgestelde cavia's kunnen. Natuurlijk hield ze haar dominantie wel beperkt tot cavia's, maar om het ons makkelijk te maken door van het doekje af te stappen, dat deed ze nou ook niet echt.

 Macy is nogal een dominante cavia, een nogal behoorlijk dominante cavia. Ze heeft een hoop cavia's alle hoeken van de bak laten zien, inclusief Mr. Lee. Haar dominantie bij hem was zo erg dat hij zelfs niet bij het eten mocht komen. Ondertussen heeft ze een soort van semi-zeepachtige vacht weten te kweken, die ze in kan zetten op momenten dat het nodig is.

Mr. Lee, pluizig, aansteller en nog meer een aansteller. Hij doet altijd net alsof hij vermoord wordt als iemand aan zijn billen zit, maar buiten dat maakt hij al zijn streken goed met ontzettend pluizig en dik te zijn. Toen Lee nog maar net bij ons was, vond hij dat hekken voor watjes waren. We hebben een caviahekje, om er voor te zorgen dat de caafjes niet door ons onder de voeten werden gelopen als de kooi werd verschoond. We waren bekend met het feit dat de cavia's wisten hoe het hek open ging, dus hadden we voor de zekerheid het hek goed vast gemaakt. Nou bleven we ons toch telkens verbazen over hoe het nou kwam dat Lee zich elke keer aan de andere kant van het hek te vinden was. Na het toch wel voor een paar weken een vraag bleef, kwam mijn broertje erachter dat Lee over het hekje sprong (hekje is zo'n 30 cm hoog). Op de een of andere manier is hij na de ontdekking ermee gestopt. Ach ja, ben er nu wel blij om, scheelt weer achter een cavia aan rennen.

Maar ik hoop dat jullie ervan genoten hebben en tot de volgende blog!

Pionnenproef 2015

Eindelijk is het dan zo ver! De pionnenproef. Na bijna een maand ernaar te hebben uitgekeken mag ik dan eindelijk met Frank op pad naar een weiland van Jan om daar tussen pionnen door te crossen. Ik ben echt super blij dat ik Frank mee kon nemen, want om eerlijk te zijn, was dat afgelopen twee jaar niet mogelijk. Terwijl ik de mencursus aan het volgen was en de pionnenproef daar aangeboden werd, was Frank kreupel. Het jaar daarna besloot ik om te kijken hoe het was om door een hek te vallen, dus toen was ik kreupel en dit jaar, ja, toen waren we allebei niet kreupel! Gelukkig maar, want ik denk echt dat ik teleurgesteld zou zijn als dat wel zo was.

Eventjes een soort van dagtocht maken doe je niet zo maar, daar moet je heel wat voor regelen. Ik heb ervoor gezorgd dat ik Frank überhaupt mag meenemen, dat de wagen van het slot kon, dat het tuig ergens was, dat er drinken voor ons was, dat er koekjes waren, dat ik een groom had en dat ik aangemeld was als kandidaad. Maar dat was niet alles, ik heb ook nog een ActionCam geregeld! Mijn broertje had er een gekregen voor Kerst geloof ik, dus ik heel lief vragen of ik hem mee mocht om Frank en mij te filmen. Nou dat was gelukkig geen probleem.

Ik dus als een gek afgelopen dinsdag dat ding op de wagen proberen te doen, nou, dat werkte. Het zat wel wat los, maar hoe erg kan dat nou zijn? Nou, zegmaar zo erg:

De camera viel de hele tijd naar achteren, waardoor het de mooie wolken filmde. Dus dan maar een andere oplossing gezocht.

Uiteindelijk kwam ik erachter dat er een dikkere stang op de wagen zat en daar heb ik hem toen aan vast gemaakt. Ik merkte tijdens het vast maken al dat de schroeven niet helemaal vast gedraaid konden worden, dus tot zover was het best wel positief! Frank was heerlijk vrolijk, lekker vlot en soms zelfs een beetje fanatiek! Het was heerlijk. Ik heb met Frank drie rondes gereden, één in draf, met veel fouten, één in galop, met ook aardig wat fouten en de ervaring dat Frank soms wat lastig in galop te houden is en de ontdekking dat hij niet zo goed een linker bocht kan maken in de rechter galop. Tenslotte heb ik de laatste ronde in draf gereden. Alles was foutloos, behalve het laatste poortje, dat te klein hersteld was nadat iemand anders hem ondersteboven had gereden.

Maar goed, ik heb het op film! Kijk en geniet:

Disclaimer: De muziek (Bromance - Tim Berg) in dit filmpje is niet door mij geproduceerd


Oja, ik was van plan om een mooi verhaal te schrijven over de CPK: Cavia Periodieke Keuring, met mooie voor en na foto's, maar omdat het gisteren zo warm was (ongeveer 30 graden Celsius) heb ik Mr. Lee alvast geknipt. Hij is nu wat levendiger. Dat is wel een beetje jammer.... Maar verder gaat het goed met de cavia's. Ze zeuren om eten, ze luieren en soms laten ze zich aaien. Verder hebben ze op dit moment een beetje hooi nodig, dus dat ga ik erin gooien ;)

Tot de volgende blog!

Cavia update

Zo zit je in een saai college, eigenlijk een saaie discussie, en dan bedenk je je opeens dat je al een tijdje niets meer hebt gezegd over de cavia's! Noooooo, dat kan natuurlijk niet.

Denk nou maar niet dat ik ze vergeten ben, ik geef ze nog netjes 's ochtends wat lekkers, 's avonds veel avondeten en ergens tussendoor wat droogvoer en hooi. Daarnaast knuffel ik ze ook nog wel, helaas wat minder dan dat ik zou willen, maar dat is alleen maar vanwege de drukte... Ach ja, ze zijn ook wel tevreden als ik tegen ze praat (dan gaat Macy met haar hoofd heen en weer zwaaien) en Mr. Lee kijkt je alleen maar aan alsof je gek bent en vraagt zich af waarom hij geen eten krijgt.

Nou is dat niet alleen alles. Er is me ook wat anders opgevallen: Macy doet erg graag aan eten pletten. Ik weet niet of dit een nieuwe rage is, of dat het gewoon een ding van haar is, maar ze wil erg graag hooi eten van een berg, maar hij moet wel plat zijn. Gras is ook het lekkerst rechtop, maar je moet er wel eerst op gezeten hebben... Raar beest. Mr. Lee heeft ook zo zijn ding: hij vindt het leuk om in hoekjes van het hekje te zitten. Daar gaat hij dan zitten en kijkt een beetje rond alsof hij de koning van het speelplein is...  (hij zou goed in de tekenfilmserie "Recess" passen). Buiten stil zitten hobbelt hij ook wel rond, vooral even op patrouille langs de hekken om te kijken of alles wel een beetje in orde is en of er niet stiekeme ontsnappingsgaten zijn, al ziet hij ze niet als ze er wel zijn. Ja, hier heb ik een leuke anekdote over.

Er was eens een dag, dat ik had besloten dat de cavia's op verkenning mochten in mijn kamer. Om dit voor elkaar te krijgen moet ik een hekje open maken, dus dat had ik gedaan. Macy stormde er meteen opaf, ik geloof dat ze een zevende zintuig voor dat soort dingen heeft. Mr. Lee rende zijn patrouille rond de hekjes en miste compleet dat er best wel een groot gat was. Macy zocht Mr. Lee op, natuurlijk aan de buitenkant van het hek, en Mr. Lee ging heel zielig staan kijken, want hij snapte compleet niet hoe Macy daar nou weer terecht was gekomen. Dat was wel even een beetje grappig voor mij en zielig voor Mr. Lee. Dus ja, wat doe je dan als goede cavia-eigenaar. Juist, je zet meneer voor de opening en kijkt hoe hij een sprintje naar de vrijheid trekt.

Wat ook grappig is, is dat Mr. Lee het erg leuk vindt om op het tapijt te springen en er weer vanaf. Moet je je voorstellen, een zeer pluizige cavia die als een gek je tapijt op en af aan het springen is. Macy was toen gewoon rond aan het snuffelen in mijn schooltas, want ja, dat moet ook gebeuren.

Maar maar maar! Good news everyone! Ik heb een tent voor mijn cavia's! Naja, tent, het is eigenlijk meer een gewi (grote, gezamelijke tent waar NJN'ers zonder meegebrachte eigen tent in slapen). Daarnaast heb ik ook gras gekweekt voor mijn caafjes, dus nu heb ik een "graslandschap" en een tent! Ik vind het echt geweldig! Mr. Lee vindt het ook geweldig, Macy stiekem ook, al laat ze het niet echt zien.

omnomnomnomnom

Het excursiegebied

Het terrein

Gezellig samen in de gewi!

 





























De NJN heeft wel de traditie om een gewi een naam te geven... Nou ben ik niet briljant met het namen geven aan dingen (de fluffyzak heet gewoon fluffyzak en de tent heet momenteel tent)
Dus, weet jij een leuke naam, laat een reactie achter! P.S. moet wel een dier zijn ;)

Tot de volgende blog!