Toekomst

De afgelopen week ben ik bezig geweest met iets wat mijn toekomstige baan kan gaan zijn. Via de universiteit verzorg ik het Mobiele Practicum: Reizend DNA-lab: Prenataal onderzoek bij planten. Het is super veel werk, maar wel super leuk. Deze week alleen al heb ik geleerd hoe ik moet communiceren, wat nou de business kant is van prenataal onderzoek bij planten en vooral, hoe het practicum er nou wetenschappelijk uit ziet.

Nou weet ik zelf niet precies wat ik wil gaan doen na mijn studie, ik zit dus te overwegen om misschien het onderwijs in te gaan of om veldwerk te doen, misschien wel allebei (dat blijkt dus ook een ding te zijn). Nu ik hier zo over aan het nadenken ben, vraag ik me toch wel af of de cavia's ooit toekomstdromen hebben gehad.

Echter heb ik wel caafjes uit de opvang (wat ik persoonlijk beter vind dan een dierenwinkel), maar ze hebben daar alleen maar gezeten toen ze heel klein en jong waren, dus dat was maar een klein deel van hun leven.

Stel dat Macy kinderen had willen hebben, of Mr. Lee het mannetje waar de meeste vrouwtjes dol op zijn? Nou ja, dat werkt nu dus niet meer. Macy is te oud voor kleintjes en daarbij heeft ze een man zonder ballen. En ja, aangezien Mr. Lee geen ballen meer heeft, is hij nu maar over gestapt op het versieren van mensen.

Macy heeft trouwens ook wel potentie om de Columbus onder de cavia's te worden, ze rent overal naartoe, blind of niet, kent de omgeving of niet. Toen ze net bij mij stond, afgelopen januari, toen rende ze ook zo overal naartoe, toen kon ze nog zien. Inmiddels is ze blind en doet ze niet veel minder dan dat, alleen rent ze af en toe nog wel ergens tegenaan en dan is ze verbaast.

Mr. Lee heeft af en toe last van dagen dat je niet aan zijn rug, buik of billen mag zitten, misschien had hij wel de beste rodeo-cavia willen worden. Inmiddels ben ik er achter gekomen dat hij ook goed kan trappen (ik was aan het checken op vetknobbels en andere zaken die er niet horen te zijn, en dat viel niet in de smaak). Ik denk dat Lee ook talent heeft voor Ninja-cavia of Wereldkampioen kicktrappen (aangezien hij alleen aan trappen doet en ik een cavia nog nooit heb zien boxen) onder de zwaargewichtcavia's, categorie: Harig.

Onee, ik weet het! Ze willen een paprika worden! Ze zijn er met z'n tweeën zo dol op, dat het me niets zou verbazen als ze op een dag naar me toe komen en vragen of ze een paprika mogen zijn.

Naja, ik weet het allemaal niet. Ze liggen momenteel te slapen, misschien dromen ze er wel over.

Ik ga even boos kijken naar mijn vaders lasagne, die wil niet ontdooien. Verder eet smakelijk iedereen en tot snel!

Van alles en nog wat

Groot nieuws! Mijn blog heeft tot nu toe 750 bezoekers gehad! Jeej! Ja, nu vragen jullie je natuurlijk af hoe ik dat kan zien... Nou, Blogspot heeft daar een prachtig overzicht van als je de pagina opstart en ingelogd hebt.






















Dit is dus het standaardscherm die ik voor mijn neus krijg als ik Blogspot opstart. Het enige wat ik nooit snap, en waarschijnlijk ook niet ga snappen, is waarom Rusland altijd zo donkergroen oplicht? Ik weet dat het betekend dat er daar veel lezers zijn, maar Russisch lijkt nou niet echt op Nederlands... Maar goed, ik kan diezelfde vraag ook stellen met waarom Amerika lichtgroen oplicht... Laten we het maar houden op Google-Translate en dat ik dan echt super interessant ben, vertaalt door een machine, met weinig grammaticaal gevoel... Trouwens, dat kleine groene stipje in Europa dat zijn wij! Ja, ons kikkerlandje wordt ook weergegeven op de kaart!

Verder heb ik nog meer goed nieuws, het barst ervan de laatste paar blogs, maar dit is echt groot en goed nieuws: Macy is aangekomen! Best wel veel nog, stiekem. Ik heb haar gecheckt en nergens groeien er rare knobbels of iets in die trant, ze is helemaal een en al fluffy-jelly-piggy (zoals ze hoort te zijn). Ze weegt nu overigens nog steeds niet veel, ze is altijd al een mager scharminkel geweest, maar nu is ze oud (en waarschijnlijk ook wijs) en heeft ze bedacht dat ze best wel eens dik mocht worden. Of ze was gewoon jaloers op Mr. Lee's prachtige ronde curven. Mr. Lee schommelt gewoon met 10 gram rondom de 1295 gram. Ja, dat is veel voor een cavia, maar goed, ik haal er soms wat vacht van af en dan is hij weer lichter, dus ja.

Maar Macy wou zelf graag vertellen hoe het zit met haar gewicht, daarom heb ik, zonder met haar te overleggen, dit filmpje gemaakt:

Op het eind, toen de camera uit was, ik klaar met alles voor Macy, toen begon Macy opeens gras te eten. Mr. Lee heeft 20 minuten op het gras gezeten en is er meerdere malen af gesprongen, hij eet het niet (behalve als het net gezaaid is, dus jong, groen gras)

Goed, inmiddels ben ik moe en hongerig, dus ik ga eten maken. Voor iedereen eet smakelijk en tot de volgende blog maar weer :)

Geplaatst!

Jaja, het is zo ver, de weg naar bekendheid is ingeslagen! Nou is het nog niet super drastisch, met superduper promoten op betaalde sites, maar gewoon op de site van mijn favoriete dierenasiel: Stichting Cavia (klik). Als je op de site bent, moet je klikken op "Blogs&Links" dan kom je op de onderstaande pagina uit.

Hier kan je mooi zien dat ik ben geplaatst. Het is fijn en volgens mij heb ik al meer lezers :)

Verder moet ik zeggen dat ik uitgeput ben. Hard geleerd vandaag, naar de fysio geweest voor mijn rug, geprobeerd Mr. Lee te vangen die er vandoor ging nadat hij zijn paprika op had (en Macy ook, maar daar later meer over) en eten bij een vriendin. Eigenlijk had ik nog moeten judoën vanavond, maar ben wel blij dat ik niet gegaan ben.

Verder gaat het goed met de caafjes. Mr. Lee is nog steeds super vrolijk en aanhankelijk en begint te snappen dat je rond moet lopen als je op de grond bent. Macy is stiekem dik aan het worden, op de goede manier en ze was vanochtend geïrriteerd door Mr. Lee die gewoon tegen haar aan wou liggen.

Maar goed, ik ga nu naar bed toe,

Tot snel!

Antwoord!

Zoals ik had beloofd in mijn vorige blog, hier is het antwoord van Stichting Cavia!



Hoi Katinka
Wat leuk een blog, natuurlijk gaan we dit doen. Ik moet het vragen aan onze webmaster om dit op onze site te zetten ik weet niet hoe ;-)
Dus even geduld.
Groetjes Silvia 

Dus ja, nu is het even wachten totdat het er echt op staat, maar ik denk dat ik het dan ook wel weer ga melden :)

Trouwens, ik had een uurtje vrij gisteren en besloot om de caafjes even te knuffelen. Ik dacht, begin met Macy, kan ik daarna Lee even knippen. Dus Macy op gepakt, bleek ze te liggen slapen, dus die was bezig met mijn hand weg te jagen terwijl ze al een stukje boven de grond hing. Ik had haar geborsteld en ze glom weer helemaal. Ook was ze alert, maar toch ontspannen. Daarna heb ik Mr. Lee even geknipt, die was zich behoorlijk aan het gedragen als een zeurkous en sprong over het toetsenbord, waardoor mijn achtergrondgeluid (in dit geval "Dr. Who: Curse of the Black spot") uit ging... beetje jammer, maar wel knap van een 1,3 kg cavia. Het knipproces is nog niet klaar, en ik heb een soort van foto's voor en na (dan dus) dus die zal ik dan wel even laten zien.

Dit was het voor nu, ik moet even spullen gaan verzamelen voor Judo (dat ik dat nog vandaag ga doen, na de intensieve les die ik van Harma heb gehad, waar ik binnenkort meer over ga schrijven)

Mail naar Stichting Cavia

Het was al een tijdje geleden dat ik überhaupt iets geschreven heb. Nou is er alleen maar een griepje over mij heen gekomen, maar dan wel eentje waarbij je 6 dagen lang met 40 graden koorts op bed ligt en daarna ook nog eens een lichte luchtwegontsteking hebt. Ach ja, vergeeft het mij dat ik niet geblogd heb.

Maar goed, ik had zowaar een punt voor vanavond, want ik heb Stichting Cavia aangeschreven voor promotie van mijn blog! Het leek mij een leuk plan om de link van mijn blog bij hun op de site te hebben staan, zodat wat meer mensen de avonturen van Macy en Mr. Lee kunnen lezen (en natuurlijk ook Frank en alles wat er om mij heen gebeurt).

Deze e-mail heb ik gestuurd:

Hoi lieve mensen van Stichting Cavia!

Super geweldig dat jullie eindelijk erkent zijn als dierenasiel Stichting Cavia!

Ongeveer 4 jaar geleden heb ik Mr. Lee (bij jullie bekend als Lee) bij jullie geadopteerd, hij deed het in het begin wat minder bij onze dames, maar in middels heeft hij zelfs menselijke vriendinnen gemaakt. Als een vriendin van mij langs komt, moet ze hem altijd even aaien, want hij is zo pluizig en lief. Ongeveer 5 jaar geleden heb ik Macy (bij jullie bekend als caviavrouwtje zonder naam) geadopteerd en wat is zij een diva zeg! Je mag niet aan haar komen als ze in de kooi is en op haar rug draaien is al helemaal taboe (ze heeft de dierenarts toen gebeten…) Verder heeft ze altijd zo’n blik van “moet dat nou” als je haar knuffelt, maar stiekem vindt ze het wel fijn. Macy moest niets van Mr. Lee hebben toen we hem in de groep introduceerde en ze moest hem laten zien wie de broek aan had in de kooi. We hadden destijds nog andere cavia’s, maar die zijn helaas overleden. Nu zijn ze (meestal) de beste vriendjes. Ik schreef altijd leuke verhaaltjes over mijn caafjes op facebook en mijn moeder kwam met het idee om een blog te beginnen, dus dat heb ik gedaan.

Ik zou het echt super vinden als mijn blog bij jullie op de site komt te staan, want ja, de hoofdpersonen van mijn blog komen bij jullie vandaan. En wat ook niet onbelangrijk is, ik heb stiekem jullie een beetje gepromoot op mijn blog De link naar mijn blog is: http://levenmetcavias.blogspot.com Ik hou hem vrij up-to-date

Verder wou ik nog melden dat mijn familie voor jullie een (volgens mij) ge-wel-dige verrassing heeft. Wanneer we hem langs komen brengen, dat weet ik nog niet. Dat moet ik nog even afstemmen met iedereen, maar zodra ik het weet laat ik het jullie weten.

Ik hoop jullie snel te zien,

In afwachting van jullie antwoord,

Groetjes Katinka

En natuurlijk ook likjes en knabbeltjes van Macy en Mr. Lee

Nu is het nog even afwachten op een antwoord. Ik ben echt super benieuwd!

Ik hou jullie up-to-date via Facebook (klik) en natuurlijk via de blog.

Mr. Lee voelt zich blauw

Mr. Lee in het hooi

Iedereen kent het wel eens, het gevoel dat je compleet faalt in alles, dat niets je mee zit vandaag en vooral dat niets je smaakt. Nou, het overkomt niet alleen mensen, ook cavia's en zelfs paarden hebben er last van. Bij dieren worden deze dagen echter vaker goede en slechte dagen genoemd. Nou heb ik wel last van slechte dagen (dus dagen dat ik me down voel/in een dipje zit), maar meestal kom ik er zo weer uit (beetje chocolade, een lekkere boterham met pindakaas doen wonderen :) )
 



Nou had Mr. Lee de afgelopen twee dagen een beetje een rustige, afzijdige houding waarin hij niet zo'n zin had in... nou ja, eigenlijk alles. Hij lag vooral te slapen, zicht te verstoppen, alleen af en toe naar buiten om wat te drinken en ja, beetje pluizig te zijn. Nou ken ik Lee goed genoeg om te weten dat er wat mis met hem is. Hij is altijd super vrolijk en aanhankelijk en moet meestal vooraan in de rij staan voor wat dan ook (behalve een bad... en haren knippen). De afgelopen dagen heb ik alleen Macy gezien, die gewoon haar ding aan het doen was en duidelijk een vrolijke bui had, want ja, wanneer kan je nou als blinde rondscharrelen zonder dat je een andere cavia tegenkomt? Juist ja, dat gebeurt bijna nooit.

Maar wat kan je doen tegen een chagrijnige cavia? Ik heb een idee, knuffelen! Ik dus vet fanatiek Mr. Lee zitten knuffelen en geaaid, billen met rust gelaten. Maar meneer bleef chagrijnig. Nou, dan de volgende oplossing: een berg hooi in de kooi. Nou daar werd hij wel een soort van enthousiast van, hij moest er in liggen en slapen, zoals te zien is op bovenstaande foto.

Macy in het hooi

Macy bleef onder dit gewoon zichzelf, met haar ups en downs die ik inmiddels gewend ben en zelf zij heeft nog lekker in het hooi, dat al plat gewalst was door Mr. Lee gelegen.

Mr. Lee is na twee dagen, nadat ik had bedacht dat hij het wel eens koud kon hebben 's nachts, weer een beetje vrolijker geworden en vanavond stond hij weer super vrolijk te bedelen om eten, was druk bezig met Macy in de weg te zitten en was vooral mijn neus aan het likken als die weer te dicht in de buurt kwam van zijn neus.

Ik ben blij dat hij eruit gekomen is en dat het niks ernstigs is. Morgen nog maar even voor de zekerheid in de gaten houden, want je weet het nooit met cavia's, maar ik denk dat het wel goed komt.

Mega Macy

Macy is, samen met Mr. Lee, weer terug verhuisd naar mijn kamer. De laatste keer dat ik ze verhuisd had, waren ze best wel van slag, en zeker naar mijn kamer. Het heeft toen echt bijna 4 weken geduurd voor ze oke-ig waren zonder mijn bewegingen en 6 weken oké met mijn bewegingen.

Het voor de zomer terug verhuizen naar mijn ouders was voor de caafjes geen probleem, ze waren al meteen weer thuis, de vogels vonden het wel wat raar, maar dat was dan ook alles. Macy was toen zelfs moedig genoeg om met een behoorlijke gang onder de eetkamertafel met alles stoelen door te rennen. En oja, Macy is blind. Mr. Lee was vooral blij met het kastje waar ze altijd onder zitten, hij zat daar ook echt als een koning.

Maar ja, nadat ze daar toch bijna 6 weken had gestaan, moesten ze toch weer terug naar mijn kamer. Ik had me geestelijk al helemaal voorbereid op cavia's die een beetje down waren door een veranderde omgeving en caafjes die een beetje schrikkerig waren.

Nou moet ik zeggen dat alleen Mr. Lee een beetje van slag was. Hij was wat schrikachtiger en wat voorzichtiger dan Macy. Macy was gewoon aan het rond snuffen en kwam toen heel snel tot de conclusie dat ze op een bekende plek was. Mr. Lee nam die avond wel de leiding in eten vragen, maar wat er een week later gebeurde, dat was wel apart.

Macy zeurde om eten! Nou komt dat wel voor, maar hoe ze het deed, was buitengewoon prachtig. Ik zal het proberen te beschrijven voor jullie.

Macy merkte dat ik een soort van wakker was (ja, die toestand heb ik in de ochtend en na een middagdutje) en was al wel een keer heen en weer gelopen om even een slok water te drinken. Macy sprong zowat overeind, liep snuffelen van de rechterkant van de kooi naar de linkerkant, een soort van voorzichtig om Mr. Lee niet wakker te maken, die werd wakker en viel weer in slaap. Voorzichtig snuffelde Macy langs de wand, de tralies en de grond. Uiteindelijk was ze een beetje een soort van aan meten waar ze moest staan door te kijken of ze bijna met haar snorharen ofzo om de hoek van de open kant van de kooi kon vouwen. De lukte net niet, dus ze stond goed. En toen barste het los.

Mr. Lee schrok, ik schrok en Macy ging onverstoorbaar door met, ja ja, kei hard fluiten voor eten. En wat ik eigenlijk het mooiste vond, is dat ze goed stond en dat ze er beretrots op was.