Gedachtenpaleis

Soms ben je op een slechte plek. Niet zo zeer fysiek, eerder mentaal. Ik ben daar nu, of was ik er? Ik vind dat er niet echt duidelijke grens is van wanneer iemand op een slechte plek is, iedereen heeft zo zijn eigen dingen die ervoor zorgen dat je het gevoel krijgt dat alles in een neerwaartse spiraal gaat. Of je nu cavia's hebt of niet.

Ik heb een lange tijd niets geblogd, last van een writersblock, iets wat best wel veel schrijvers ooit een keer overkomt. Ik wou nog wel wat leuks over de vogels schrijven, maar Mix was nogal op een rampentour en heeft me zowel in mijn oor als in mijn vinger gebeten. Aan de positieve kant, ik kan nu een vingerpiercing nemen.



Ik heb het gevoel dat ik een beetje vast zit, dat ik nergens kom in mijn leven. Dit idee (of gevoel) kwam ongeveer 3 weken geleden tevoorschijn. Ik was een tentamen aan het maken en ik kreeg een enorme paniekaanval. Sindsdien reageer ik emotioneel best heftig op dingen. Zo raakte ik compleet van streek door de serie How I met your mother en vond ik opstaan niet echt een optie.

Ik heb ook ontdekt dat het lastig is om uit zo'n mindsetting te komen. Stel: je hoofd is een gedachtenpaleis met allemaal kamers en gangen. In elke kamer zit wat kennis, een taak die nog uitgevoerd moet worden of een herinnering. Normaal is het bij mij verdeeld in vleugels, de ene vleugel heeft nutteloze weetjes die ontzettend interessant zijn, de ander bevat taken die nog gedaan moeten worden en weer een ander bevat herinneringen van toen ik klein was. De gangen lopen logisch tussen de vleugels en de kamers. Nu is het geval dat mijn gedachtenpaleis aan het verbouwen is, er is meer ruimte nodig (althans, dat denk ik). Er worden kamers verplaatst, nieuwe gangen gebouwd en dat schopt altijd chaos.

Over het algemeen ben ik vrij pessimistisch, ik moet mijn best doen om optimistisch te zijn, maar zodra ik in de sfeer zit, dan gaat het best wel prima. Momenteel ben ik een enorm pessimistisch persoon, ik leef met angst dat er dingen gebeuren met mijn caafjes, docenten boos worden of complimentjes die gemaakt worden niet gemeend zijn (dit is echt heel, heel naar als je een galajurk gaat kopen, daar later meer over). Ik ben gewoon heel bang dat dingen mis gaan, ik heb dat altijd wel gehad, maar nu is het vrij extreem, zelfs voor mij.

Gelukkig kan ik hier wat aan doen. Ik heb een boekje getiteld: Omgaan met studiefaalangst wat precies de juiste oefeningen en informatie geeft zodat ik kan begrijpen wat er aan de hand is. Tevens heb ik 2 jaar geleden een cursus gevolgd waarbij ik negatieve gedachten opspoor en de achterliggende reden zoek, door middel van een techniek die rationele zelfanalyse heet, waardoor ik kan begrijpen waar die vandaan komen en wat ik eraan kan doen. Bij die cursus zaten ook oefeningen om spanning uit mijn lichaam te krijgen. Sinds 7 weken volg ik hatha yoga, waarbij ik erg heb geleerd om naar mijn lichaam te luisteren, hierdoor vind ik spanning (en spierpijn helaas ook) eerder in mijn lichaam waardoor ik het efficiënter aan kan pakken. Je zou denken dat dit mij wel uit mijn "verbouwing" kan krijgen, maar dat doet het nog net niet.

Ik heb projectjes nodig die ik met succes kan afronden. Zo heb ik laatst de schakelaar van mijn staande lamp vervangen, zonder geëlektrocuteerd te worden of de stoppen te laten doorslaan. Ik ben nog van plan om alle aangeknaagde kabels veiliger te maken door er isolatietape omheen te doen. Vandaag ben ik erachter gekomen dat mijn fietsband lek was (stukje glas in mijn voorwiel) en die heb ik vandaag geplakt. Het was de eerste keer dat ik mijn band aan het plakken was. Het is gelukt, het koste me wel 2 uur van mijn avond, maar ik heb nu een nieuwe vaardigheid geleerd die ik hopelijk nooit hoef te perfectioneren (want ja, wie wordt er nu blij van een lekke band?) Bij Frank gaat het ook wel aardig. Ik ga nu alleen nog vast op dinsdagen en dan een tweede dag in de week dat ik kan. Er waren eerst wat issues met uitmesten, maar dat is nu gefixt en ik was compleet vergeten hoe fijn het voelt als je de hele wei hebt uitgemest.



Ook ben ik bezig met een haakproject. Dat is wel nog even spannend hoe het uit gaat pakken. Ik had een haakpakket gehad voor een sjaal, maar het patroon was voor een kindersjaal, dus ik moest het aanpassen. Helaas had ik daar dan weer niet echt genoeg wol voor, dus ik moest nieuwe wol kopen. Laat het nou de pech zijn dat ik niks wist over de bijgeleverde wol, behalve dat het lila is en met haaknaald 5 gehaakt moet worden. Dus ik met mijn paarse bolletje wol, hup naar de Wibra, heeft 'ie geen donkerpaars, dan maar naar de Zeeman. Die had ook niks. Bij de Hema greep ik ook mis. Daar kwam ik wel op het idee om mintgroen te doen. De bolletjes bij de Hema waren vrij duur, maar de kleur stond wel goed bij mijn kleur. Ik wist dat ze bij de Zeeman ongeveer dezelfde kleur hadden voor minder dan de helft van de prijs, dus ik ben ze daar gaan halen. Meteen maar 4 bolletjes gehaald, allemaal lopend natuurlijk, want lekke band. Verder meteen de ontwikkeling van de rest van het patroon uitgeschreven en natuurlijk even een beetje gehaakt om te zien of het inderdaad erg goed staat. Zie voor u zelf:





















In de volgende blog: meer cavia en meer vogel, minder gezeur van mij

Tegenstijdige dag

Gisteren was echt een rampendag, of was het juist mijn geluksdag? Ik weet het niet meer. Het begon wel lekker, gewoon op relatief normale tijd opgestaan, beetje mailtjes voor mijn HB-functie beantwoord, notulen uitgewerkt en opgestuurd naar mijn commissieleden. Al met al ging alles wel aardig.

Toch moest mijn prima dagje een beetje een chaos-moment aannemen: ik verloor mijn telefoon terwijl ik op weg was naar Frank. Een aardige Aziatisch meisje vertelde mij dat ik hem was verloren. Ze had hem niet opgeraapt, maar ze was mij hard achteraan gefietst. Ze zei dat ze al een tijdje naar mij aan het roepen was, maar dat had ik niet gehoord, want ik had echt enorme tegenwind. Ze vertelde me waar ik mijn telefoon kon vinden en dat ik me maar moest haasten.

Ik dus terugfietsen, TARDIS te vinden, geen telefoon. Ik ben het stuk wel zes keer heen en weer gelopen, maar hij lag er gewoon niet. Beetje in paniek naar mijn woonstudieslaapkeuken gefietst, daar met mijn HB-telefoon mijn vader gebeld en de situatie uitgelegd. Het was wel een beetje zuur, bij mijn telefoon zat ook mijn pinpas... Terwijl ik met mijn vader aan het doorspreken was welke stappen ik allemaal moest ondernemen om ervoor te zorgen dat er geen misbruik werd gemaakt van mijn telefoon en pinpas, kreeg ik een berichtje op Facebook met de vraag of ik mijn mobiel kwijt was. Ja! Zeker wel! Even over mijn hoofd gekrapt over het feit dat die persoon wist dat het mijn telefoon was, maar zodra ik zag dat zij een gemeenschappelijke vriend had die bij mij op de gang woonde, maakte dat wel weer logisch. Meteen afspraak gemaakt om mijn telefoon op te halen. Eerst ben ik even een reep chocolade voor haar wezen halen, want je ziet het nog weinig, eerlijke mensen. Dus dat verdient wel een reep chocolade. Uiteindelijk zat ik dus weer op mijn fiets naar de universiteit, waar ik mijn telefoon kon ophalen. Daarna naar Frank gefietst.

Bij Frank was het een beetje een rare situatie: alle draadjes waren weg. Ben maar gewoon naar achteren gelopen om te lezen wat er aan de hand is: de loonwerker die de mest komt verspreiden komt binnenkort, en dan is het wel handig als de stroomdraadjes weg zijn. Logisch. Ook hoefde ik niet uit te mesten, er kwam toch binnenkort mest op de weide. Echter moest er wel een deel van de mesthoop "verdunt" worden, dus moest ik eventjes wat mest erop scheppen. Nou dat is geen probleem, buiten dat het echt zwaar is. Ik heb toch wel bijna een metertje gedaan, dat was wel chill.


Verder nog even met Frank gespeeld, voornamelijk rond laten rennen. Achteraf laat ik hem altijd eventjes wat voor zichzelf doen, terwijl ik oersaai op mijn telefoon zit. Als eerst moest meneer rollen, want hij was een beetje bezweet en dat kriebelt. Ik heb het stiekem gefilmd, al vond hij het wel verdacht en kwam het even besnuffelen.

Verder gaat alles wel prima in cavialand. Ze slapen veel, eten veel, poepen veel, maken soms ruzie met elkaar en ruiken het voorjaar! Ja, voorjaar! Het is de laatste paar dagen zulk lekker weer dat ik het raam open heb staan als ik thuis ben. Ik moet zeggen dat ik wel merk dat ze wat vrolijker worden. Macy was laatst zo blij dat ze Lee ondersteboven liep terwijl ze om eten aan het vragen was. Lee, de goedzak, snapte het niet en liep maar achteruit, maar wist ook niet of hij nog wel mocht bedelen en ging maar zielig zitten kijken op de voerbak. Natuurlijk had ik ze allebei gewoon lekker eten gegeven. Macy kwam al snel terug op haar enthousiasme door gewoon te eten en weg te lopen als Lee te dicht bij haar in de buurt kwam.

Al met al was het dus een vage dag...